Boeken over boeken: Toen boeken nog boeken waren

Bloggen over boeken over boeken, maar dan wel in de breedste zin van het woord.

9789025443979-toen-boeken-nog-boeken-waren-l-LQ-fToen boeken nog boeken waren – Jonathan Galassi (Uitgeverij Atlas Contact, 2015)
Oorspronkelijke titel: Muse (Alfred A. Knopf, 2015). Uit het Engels vertaald door Lidwien Biekmann

Het eerste boek in deze blogserie, dat overigens niet de aanleiding was voor het verzinnen van deze serie. Dat was een heel ander boek dat ik al een tijd geleden las en dat later aan bod zal komen. Als boekenblogger – niet frequent genoeg, maar wie weet komt daar verandering in – krijg je wel eens een boek toegestuurd door een uitgever. Zomaar, ongevraagd en vaak ook niet met de vraag van de uitgever of je alstjeblieft dat boek wilt lezen en er wat over wilt schrijven. Dat willen ze natuurlijk wel.
Zo viel dit boek in augustus bij mij op de mat. De titel sprak me niet direct aan. Een van de eerste dingen die ik doe bij een nieuw boek is het colofon bekijken. Beroepsdeformatie? Ik weet het niet, maar het is interessant te weten wie de vormgeving heeft gedaan, hoeveelste druk ik in Muse galassihanden heb en wat de oorspronkelijke titel was in het geval van een vertaling. Die oorspronkelijke titel is in dit geval Muse en die wijkt nogal af van de Nederlandse vertaling. Kan een goede beslissing zijn, maar ook een verkeerde. In dit geval zet de Nederlandse titel op het verkeerde been, maar begrijp ik het wel. Denk ik.
Het geeft het boek een weemoedige klank, een terugverlangen naar die tijd van toen alles nog beter was, (…) de goeie ouwe tijd, toen mannen nog mannen waren en vrouwen nog vrouwen –toe maar – en boeken nog boeken (…): Toen boeken nog boeken waren. Welke tijd was dat dan? Boeken zijn toch nog steeds boeken? Jawel, maar er is concurrentie. Op het gebied van het papieren boek en dientengevolge ook op uitgeversgebied. Daar gaat het in dit boek een beetje over. Kleine, zelfstandige uitgeverijen die hun nek uit durven te steken en die de echte literaire schrijvers uitgeven, die worden overgenomen door grote commerciële uitgeversconglomeraten die voornamelijk bestsellers uitgeven en de grote online spelers, boekverkopers als Amazon (in dit boek Medusa genaamd) en de zoekmachines en contentverspreiders als Google (in dit boek Gigabyte). Maar eigenlijk gaat het in dit boek over twee markante uitgevers die strijden om de liefde, aandacht en het werk van een fenomenale dichteres. Een redacteur die met beiden in contact staat, Paul Dukach (gevormd naar de auteur), heeft al van jongs af aan een fascinatie voor deze dichteres en ontmoet haar uiteindelijk, met de onthulling van een goed bewaard geheim tot gevolg. Een verhaal over boeken en over het (Amerikaanse, New Yorkse) literaire wereldje.
De dichteres, Ida Perkins, is verzonnen inclusief bibliografie en een aantal gedichten die in het boek voorkomen. En ik denk dat vele van de andere personages, uitgevers, schrijvers, dichters, en agenten veel gelijkenissen vertonen met bestaande figuren. Sommigen houden trouwens wel hun eigen naam – best verwarrend. Voor een doorsnee Nederlandse lezer niet zo herkenbaar maar desalniettemin wel herkenbaar als karakters. De sfeer in het algemeen, de meningen over boeken en auteurs, het kinnesinne en de zucht naar erkenning, de hoop op een gouden titel en het ons kent ons kringetje, roepen wel herkenning en herinneringen op. Ook de beschrijving van de Frankfurter Buchmesse, waar ik zelf wel eens heb rondgelopen, is briljant en waarheidsgetrouw.
Alhoewel het boek goed vertaald is, vond ik het toch enigszins ongemakkelijk om juist dit boek in het Nederlands te lezen. Voor mij had het nog meer sfeer gehad als ik dit in het Engels had gelezen. Maar je groeit er wel in mee en storend is het niet.

In telegramstijl:
Een vermakelijk boek – redelijk interessant onderwerp – soms heb je het gevoel teveel een buitenstaander te zijn als lezer – niet een specifiek mannen- of vrouwenboek – vertaling oké – titel en omslag niet sterk.

Ook over dit boek:
Bookalikes: A good idea never comes alone…
Marja Pruis in de Groene Amsterdammer…
Erica Wagner in de NYTimes…

PS:
Door de verzonnen dichteres en de fascinatie die de hoofdpersoon voor haar heeft, moest ik denken aan een ander boek: Possession van A.S. Byatt. Wie weet een volgende keer. En een volgende keer natuurlijk ook het boek dat de inspiratie tot deze serie leverde: De dief van Göran Tunström.

Advertenties
%d bloggers liken dit: