Categorie: Boekrecensie

• Werk in uitvoering: MoodyDoodle en een recensie: Monster en Meisje

  Via via hoorde ik al eens van dit bedrijf met nobele bedoelingen. Met kerst 2012 kregen mijn kinderen een van hun producten cadeau, namelijk het boek Monster en Meisje. Genoeg reden om eens wat meer te weten te komen over MoodyDoodle. MoodyDoodle is een bedrijf dat kindercommunicatie voorop stelt. Op verschillende manieren willen zij bijdragen aan het betrekken van kinderen bij Grote Mensen Zaken.

  Vanuit hun eigen visie hebben zij een verhaal ontwikkeld waarin Monster en Meisje de hoofdrol spelen. Deze twee figuren lopen samen met een aantal andere karakters als een rode draad door de activiteiten en initiatieven van MoodyDoodle heen. Daarnaast doet MoodyDoodle opdrachten voor derden waarbij ze verhalen ontwikkelen en beelden maken die de maatschappelijke betrokkenheid van hun opdrachtgevers ondersteunen, zodat Monster en Meisje vriendjes kunnen worden met nieuwe figuren. Zo zijn ze al vrienden met Mees en Makkie van de Euromast (http://www.euromastkidsclub.nl), de Gibra van Villa Zebra (http://www.villazebra.nl/) en met Hoppy, de mascotte van het Rode Kruis Studentendesk Rotterdam.

  Een speciaal plekje in hun hart heeft De Heer Bij. MoodyDoodle en Monster en Meisje trekken zich namelijk het lot van de bijen erg aan en terecht! In het boek Monster en Meisje wil Meisje de verdrietige Heer Bij graag helpen. Hij heeft verdriet over de zieke bijen. Ondertussen is er een speciale website gemaakt voor De Heer Bij: http://www.de-heer-bij.nl. Dit is wat zij er zelf over vertellen:

  Vrolijk, en vol met mogelijkheden om zelf de bijen te helpen. Deze website hebben we uiteraard in samenwerking met anderen tot stand gebracht en op moment van schrijven zijn we druk bezig met het ontwikkelen van een imker-cursus voor kinderen. In samenwerking met de Nederlandse Bijenhouders Vereniging, twee imkers, een natuurillustrator, muzikant, stemacteur, HTML-5 expert en in de toekomst nog meer mensen/organisaties. We gaan de cursus aanbieden aan Imkerverenigingen, scholen en uiteraard aan ouders en kinderen via een speciale website, gekoppeld aan De-Heer-Bij.nl.

  Het boekje zelf is mooi vormgegeven. Meisje is een echt meisje zonder een meisje-meisje te zijn; monster is een echt monster zonder angst aan te jagen. Het bevat heel veel informatie en stof tot nadenken, niet alleen voor kinderen, maar ook voor de volwassenen die dit (voor)lezen. Al het materiaal is mooi en verzorgd en draagt hopelijk bij aan een verdere bewustwording van het feit dat we best wat voorzichtiger kunnen omgaan met alles wat ons op deze aarde tot onze beschikking staat: natuur, dieren en mensen!

  Grote inspirators achter de schermen zijn Koen Verberne, zakelijke contacten en spelontwikkelaar; Marlous Wessels, schrijfster en uitvoerster en Sander Willems, art director en tekenaar. Genoeg know-how en talent bij elkaar om nog veel meer van te verwachten…

  Monster en Meisje. 2011. 76 pp. gedrukt met ecologische inkt op gerecycled papier.

  http://www.moodydoodle.com/

  januari 7, 2013

  Blog, Boeken, Boekrecensie, Werk in uitvoering

• Recensie: Eet mij. De psychologie van eten, diëten en te veel eten. Van Asha ten Broeke & Ronald Veldhuizen

  Begin december 2012 was het weer in het nieuws. Het aantal mensen met overgewicht en met ernstig overgewicht stijgt. Meer dan de helft van de mannen (54%) boven de 20 is te zwaar en vrouwen doen hier niet veel voor onder: van hen is 43% te zwaar.

  Toen dit nieuws voorbij kwam, was ik net toe aan het laatste hoofdstuk van Eet mij. Een interessante verhandeling over eten en de hersenen, dikke mensen, dunne mensen, zinloos lijnen, andere problemen als gevolg van overgewicht en een aanzet tot een eventuele oplossing voor het doorbreken van patronen en omstandigheden die leiden tot het aanbieden, kopen en opeten van ongezonde, dik makende voedingsmiddelen.

  In Eet mij wordt gesteld dat “de meeste kilo’s die momenteel over onze collectieve broekboorden hangen een onopzettelijk en ongewenst gevolg zijn van de niet-optimale onbewuste voedingskeuzes waar onze moderne eetomgeving voortdurend toe uitnodigt.”

  De auteurs, Asha ten Broeke – volgens eigen zeggen een dikkerd die zich daar heel bewust van is en van alles doet en heeft gedaan om af te vallen en in ieder geval fit is – en Ronald Veldhuizen – een slanke den, die hier niets voor hoeft te doen of te laten, maar daardoor niet per definitie fitter en gezonder is dan een persoon met overgewicht – bekijken in dit boek de diverse aspecten die te maken hebben met de oorzaken en gevolgen van dik worden, dik zijn en dik blijven.

  De paden die zij zelf bewandelen, de mensen die zij spreken, de onderzoeken die zij aanhalen en de praktijkvoorbeelden die ze beschrijven zijn herkenbaar, duidelijk, soms vermakelijk, vaak ook stuitend en verhelderend.

  Het leert je kritischer te kijken naar zaken die met eten kopen en opeten te maken hebben en waarvoor je tot nu toe niet genoeg aandacht had. Zo is daar bijvoorbeeld de indeling van de supermarkt die van begin tot eind er op is ingericht om mensen zoveel mogelijk te laten kopen, vooral dingen die ze lekker vinden en die per definitie niet heel gezond zijn. Nu begrijp ik ook waarom ik te vaak thuiskom met die fel geglazuurde donuts die meteen naast de groente-afdeling aan het begin van de supermarkt op kinder-ooghoogte staan uitgestald, als ik met mijn vijfjarige boodschappen heb gedaan. Stuitend ook om te lezen dat de marge op groente en fruit heel hoog is om te compenseren voor de lage prijzen van bijvoorbeeld bier en wasmiddelen. Begrippen als afslankmythe, jojo-effect, snacktaks en fruitkorting, maar ook het obligate Pavlov-effect en de B(ody)M(ass)I(ndex) passeren de revue.

  Als dit boek iets duidelijk maakt, dan is het dat er achter een (te) dik persoon een scala van omstandigheden zit verscholen, die er in meer of mindere mate aan bijdragen dat die persoon dik is (o.a. biologische, neurologische, sociaal-economische factoren) of die het voor veel mensen moeilijker maken om weerstand te bieden aan de eet-mij omgeving waarin wij tegenwoordig leven. Het is te simpel om te zeggen dat iemand die te dik is teveel eet, te weinig beweegt en beter zou moeten weten.

  Een leuk, verhelderend boek, een goede aanrader om te lezen bijvoorbeeld in de maand van overvloed of aan het begin van het nieuwe jaar. Het geeft je inzicht, stof tot denken en goede moed en tips om naar dik zijn te kijken en er indien nodig wat aan te doen of er mee om te gaan. Prettig, gemakkelijk leesbaar geschreven, soms lijkt het iets te haastig geformuleerd en/of geredigeerd te zijn, wat leidt tot een aantal slordigheidsfoutjes. Maar die staan het leesplezier niet in de weg. Uitgebreide toelichtende noten aan het einde van ieder hoofdstuk en een index maken het verhaal compleet.

  Eet mij. Geschreven door Asha ten Broeke en Ronald Veldhuizen. Uitgegeven door Maven Publishing. Verschenen: november 2012. 248 pp.

  december 10, 2012

  Blog, Boeken, Boekrecensie, Not just any book

  Eetcultuur, fruitkorting, Lijnen, Overgewicht, snacktaks, Supermarkt

• Recensie: Onzichtbaar van Deon Meyer

  Wederom een boek dat het etiket literair krijgt opgeplakt door de uitgever. Toegegeven, het heeft misschien iets meer diepgang dan menig andere thriller, maar literair is nog steeds te veel eer voor dit boek. Literair light  zou toepasselijker zijn. De auteur doet zijn best om een diepere laag in zijn verhaal te leggen en slaagt hier vooral in het eerste gedeelte beter in dan meer naar het eind. Daar wordt het al meer een verhaal van het kaliber van dik hout zaagt men planken, waarbij de verschillende losse eindjes en grote hoeveelheid aan ontbrekende informatie in rap tempo worden prijs gegeven. Hierdoor zit er wel veel vaart tegen het einde en daarmee is het spanningsveld met het meer langzame begin wel weer goed opgebouwd.

  Privé bodyguard Marty Lemmer krijgt de opdracht de mooie Emma Le Roux te beschermen nadat zij in haar huis is belaagd door drie gemaskerde mannen. Hij heeft meteen door dat zij hem niet alles vertelt en gaandeweg komt hij achter de waarheid. Emma neemt hem namelijk mee op een zoektocht naar haar twintig jaar eerder doodverklaarde broer, van wie zij het vermoeden heeft dat hij nog leeft. Al snel blijkt dat er iemand helemaal niet blij is met hun onderzoek en dat er weinig middelen geschuwd worden om Emma en andere personen die informatie zouden kunnen hebben uit de weg te ruimen. Als Emma vervolgens ternauwernood een tweede aanslag op haar leven overleeft en in coma raakt, voelt Lemmer zich in zijn eer als beschermer aangetast en hij besluit niet te rusten voordat hij haar belagers heeft uitgeschakeld. Een spannend kat en muis spel volgt en het zal de lezer niet verbazen dat uiteindelijk het goede zegeviert.

  Het boek bevat − naast het op te lossen mysterie − de klassieke ingrediënten voor een thriller: twee hoofdpersonen, man en vrouw, waartussen de gebruikelijke fysieke en geestelijke spanning en aantrekkingskracht speelt, machtige opdrachtgevers, domme schurken, rijkdom, een politieman en de nodige bijfiguren die het geheel meer kleur moeten geven. In dit boek valt die kleur ook letterlijk op te vatten aangezien het verhaal speelt in het huidige Zuid-Afrika. Land van tegenstellingen, onzekerheid en minderwaardigheid. Een land met een beladen geschiedenis die ook in dit verhaal een rol speelt en land van de prachtige, maar tegelijkertijd bedreigde natuur en erfgoed. En hier ligt voor een deel de kracht van Deon Meyer: het decor van zijn boeken, Zuid-Afrika. De rauwe eerlijkheid waarmee hij het landschap, de problemen en de verscheurdheid van de diverse bevolkingsgroepen beschrijft en waarmee hij voor een deel de motieven en denkwijzen van de personages verklaart, verdient met vlagen het etiket literair…light.

  Onzichtbaar. Vertaald uit het Afrikaans (Onsigbaar) door Martine Vosmaer en Karina van Santen. Verschenen: 6 november 2012 bij A.W. Bruna Fictie. 360 pp.

  november 16, 2012

  Blog, Boeken, Boekrecensie, Not just any book

  Deon Meyer, Thriller, Zuid-Afrika

• Recensie: Heerlijk oneerlijk van Dan Ariely

  Een boek over hoe we allemaal liegen, met name tegen ons zelf.

  Het is een hot topic deze dagen, maanden, de afgelopen jaren. Grote fraudezaken in de Verenigde Staten (Enron, Bernard Madoff), maar ook dichter bij huis en meer persoonlijk zoals de Duitse minister van Defensie Zu Guttenberg, die in 2011 officieel werd beschuldigd van plagiaat in zijn proefschrift uit 2007 waarmee hij toen summa cum laude promoveerde. En meer recent is er nog een Duitse minister in opspraak gekomen wegens fraude. In Nederland kun je denken aan de bouwfraude en ook de naam Diederik Stapel ligt nog steeds voor op de tong als we aan fraude denken. Deze hoogleraar in de sociaal-psychologie fingeerde op grote schaal onderzoeksresultaten met als een van de gevolgen dat vele conclusies van anderen, gebaseerd op de verzonnen resultaten van zijn onderzoeken, nu in twijfel getrokken worden.

  Een Amerikaanse ‘collega’ van Stapel is Dan Ariely, hoogleraar psychologie en gedragseconomie aan Duke University. Hij deed de laatste jaren baanbrekend onderzoek naar de waarheid achter oneerlijkheid. En de resultaten, deels beschreven in zijn boek Heerlijk oneerlijk, zijn verbluffend: eerlijke mensen bestaan niet. De gemiddelde persoon is echter niet zo berekenend dat hij een rationele kosten-batenanalyse maakt voorafgaand aan het plegen van een misdrijf of fraude, want als dat zo zou zijn, zouden er op veel grotere schaal misdrijven gepleegd worden. De gemiddelde mens wil echter wel voordeel halen uit het plegen van fraude, maar tegelijkertijd wil hij zichzelf ook nog recht kunnen blijven aankijken in de spiegel. Het gevolg van deze twee op het oog elkaar tegensprekende waarden is gesjoemel. De sjoemelmarge, dus de mate waarin we dit doen, blijkt sterk afhankelijk te zijn van invloeden van buitenaf. Om er een paar te noemen: de samenstelling van de sociale groep waarin iemand zich bevindt op het moment van het plegen van fraude of het al dan niet dragen van nepmerkkleding. Ook blijkt dat creatieve mensen beter in staat zijn om te sjoemelen en dat controlerend gedrag en blootstelling aan ethische codes fraude juist beperkt. Daar ligt meteen ook een belangrijke conclusie van dit boek: er is geen medicijn dat frauduleus gedrag kan uitroeien. Echter door meer controles in te bouwen en mensen blijvend te wijzen op hun gevoel voor ethiek, zal frauduleus handelen wel beter beperkt kunnen worden dan nu soms het geval is.

  Dit boek geeft een humoristische en verfrissende kijk op een zeer veel voorkomend aspect van het menselijk handelen. Waarbij enige zelfreflectie onvermijdelijk is. Ariely beschrijft op heldere, begrijpelijke wijze de vele onderzoeken die hij heeft gedaan en de doelstelling ervan. De vertaling is verbluffend goed en draagt zeker bij aan het feit dat, ondanks dat dit een Amerikaans boek is met onderzoek uitgevoerd aan Amerikaanse instituten en veelal onder Amerikaanse studenten, dit boek geen Amerikaanse bijsmaak heeft. Een bijsmaak die in heel veel soortgelijke populair-wetenschappelijke boeken en hun vertalingen wel aanwezig is, waardoor het vaak moeilijk is om de inhoud op ons zelf, nuchtere Nederlanders of Europeanen te betrekken.

  Uitgegeven door Maven Publishers, uitgever van toegankelijke wetenschappelijke kennis over het menselijk gedrag. Oktober 2012. 288 pp.

  oktober 23, 2012

  Blog, Boeken, Boekrecensie, Not just any book

  Dan Ariely, sjoemelen

• Zwart op wit: Indrukwekkende tentoonstelling

  Het is Kinderboekenweek 2012. Het thema van dit jaar luidt: Hallo Wereld! –over verschillende culturen. Met boeken ontdek je de wereld. Je reist naar verre landen, leert allerlei bijzondere uithoeken van de aarde kennen en maakt kennis met mensen uit een andere cultuur. Met het Kinderboekenweekgeschenk van Tosca Mentink op zak kun je tijdens de kinderboekenweek drie musea gratis bezoeken: het Museum Volkenkunde in Leiden, het Afrika Museum in Berg en Dal of het Tropenmuseum in Amsterdam. Toen oudste zoon met deze informatie thuiskwam uit school, besloten wij het Museum Volkenkunde te bezoeken. In Leiden hebben wij veel voetstappen liggen (drie van ons gezin zijn er geboren, vier hebben er gewoond), dus een goede reden om er weer eens heen te gaan. Iets later dan gepland, om een uur of half twee zondagmiddag 7 oktober liepen wij in opperbeste stemming het terrein van het museum op. Dat de directeur op ons af kwam, zich voorstelde en een vriendelijk praatje maakte, wekte bij mij en mijn zoon geen argwaan op, we kletsten er vrolijk op los en vertelden dat het zijn idee was en dat we daarom hier nu waren. Op het moment dat we deur door liepen, begrepen we opeens het doel van het gesprekje: bloemen, fotoflitsen, handen schudden: onze zoon was de honderdduizendste bezoeker van 2012. Hij was overdonderd en liet alles rustig over zich heen komen. We kregen cadeaus en taart en heel veel aandacht. Wat een bijzondere ervaring.

  Dat weekend was ook de feestelijke opening van de nieuwe, grote, interactieve familietentoonstelling van het museum: ‘Het verhaal van de totempaal’. Deze tentoonstelling vertelt het verhaal van de indianen van de Noordwestkust van de Verenigde Staten en Canada. Het zijn deze indianen die wereldberoemd zijn om hun prachtige totempalen. Speciaal voor het museum en deze tentoonstelling hebben Indiaanse houtsnijkunstenaars een acht meter hoge totempaal gemaakt van een duizend jaar oude boom. Gedeeltelijk in Canada gemaakt en hier in Nederland afgemaakt. Indrukwekkend. De tentoonstelling vertelt dit verhaal en het verhaal van de Noordwestkust indianen. Het is een prachtige, overzichtelijke tentoonstelling vol kleur en geluid. De interactieve ontdekroute maakt het voor kinderen extra interessant, maar de opzet en de inhoud van deze tentoonstelling spreekt jong en oud aan. Voor de opening, dit weekend, was een groep van twintig Kwakwaka’wakw indianen aanwezig om de bezoekers kennis te laten maken met hun tradities. Ze vertelden, lieten zien en dansten. Ons bezoek was in alle opzichten indrukwekkend.

  Kijk voor meer informatie over de tentoonstelling en onze ervaring eens op http://volkenkunde.nl/nl

  oktober 10, 2012

  Blog, Boekrecensie, Zwart op wit

  100.000e bezoeker, indianen, museum volkenkunde, totempaal

• Recensie: Onder het water van Morgan McCarthy

  Een verhaal dat zich voornamelijk afspeelt in de romantische, Engelse countryside. Met gemak waan je je bij de beschrijvingen van het landhuis, de tuin, de omgeving, het nabijgelegen dorpje en de tijdsbestedingen van de hoofdpersonen in het Engeland van de rijke grondbezitters van 100 jaar geleden. Het lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan. Maar langzamerhand wordt duidelijk dat dit het decor is voor een verhaal in de huidige, moderne tijd.

  Twee kinderen groeien op in materiële luxe, maar zonder de liefde en aandacht die ieder kind nodig heeft om tot bloei te komen en op te groeien tot evenwichtige volwassenen. Jonathan en zijn zusje Theo zijn in het grote landhuis voornamelijk op elkaars gezelschap, inzichten en steun aangewezen. Dit maakt de band die ze hebben in hun vroege jeugd en als jongvolwassenen hecht, maar ook problematisch omdat ze niet in staat zijn om goed om te gaan met elkaars verstoorde emoties, als gevolg van hun jeugd. Een jeugd waarin een vader en moeder afwezig waren, vader in letterlijke zin en moeder in figuurlijke zin, verdoofd door drank. De komst van hun grootmoeder, de invloedrijke, mondaine en charismatische zakenvrouw en gewezen politica Eve Anthony, lijkt hier verandering in te brengen. Zij geeft de kinderen in ieder geval aandacht en stilt hun ergste verlangen naar verhalen over het verleden van hun familie. Met haar hulp en aanmoediging beginnen de kinderen aan de volgende fase van hun leven, een leven op eigen benen. Maar al snel blijkt hun beider onvermogen er voor zichzelf en elkaar te zijn, elkaar te begrijpen en de juiste signalen goed te interpreteren die er op duiden dat ze totaal niet in staat zijn om de verantwoordelijkheid van het leven in alle facetten te dragen. Dit heeft desastreuze gevolgen die de familieverhoudingen compleet omgooien.

  Een mooi verhaal met prachtige sfeertekeningen en bij vlagen heel mooie beeldspraken: “Toen keek Maria me aan en glimlachte, en ik had het gevoel dat ik dit moment moest onthouden, het moest begraven als een noot, voordat de winter inviel.” Vooral in het begin komt de vertaling wat houterig over; er wordt te veel vastgehouden aan de Engelse zinsconstructies. Later in het boek gaat dit veel soepeler. De Engelse titel van dit boek luidt: The other half of me. Een titel die beter de lading dekt dan de Nederlandse. Af en toe heeft het boek iets gekunstelds en worden er wel heel veel zijweggetjes aan de haren bijgesleept en waarom? Om het verhaal meer waarheidsgehalte te geven? De connecties die Eve Anthony had met de Kennedyfamilie, Marilyn Monroe en Amerikaanse maffia naast een beroemde vader, een ontdekkingsreiziger van het kaliber Howard Carter, maken het verhaal eerder ongeloofwaardiger en leiden af van de puurheid van het echte verhaal.

  Op de omslag van de Nederlandse uitgave heeft de uitgever de volgende typering neergezet: “Fascinerend als Atonement. Subtiel als Brideshead Revisited.” Ook in diverse Engelse boekbeschrijvingen kom ik die vergelijkingen tegen. Prachtig om met deze meesterwerken vergeleken te worden en ja, in heel ruwe vorm heeft dit boek inderdaad elementen van die stijlen. Een debuut dat om meer vraagt van deze schrijfster.

  Onder het water. Morgan McCarthy. 376 pp. Karakter Uitgevers. September 2012.

  september 25, 2012

  Blog, Boeken, Boekrecensie, Not just any book

• Recensie: Villa Triste van Lucretia Grindle

  Een literaire thriller, staat er op de cover. Een thriller zeker, literair dat is de vraag. Maar een antwoord op deze vraag roept een discussie op die hier niet op zijn plaats is. Laten we ons dus maar focussen op het thriller aspect en op het historische aspect dat minstens zo duidelijk aanwezig en interessant is in dit boek.

  Tegen de achtergrond van WO II in Italië, waar Mussolini net is afgezet en de regering zich heeft afgekeerd van de Duitsers en naar de geallieerde kant is overgelopen – waardoor Italië nu in oorlog is met Duitsland en een bezet land is geworden – past een bemiddelde, intellectuele familie in Florence zich op verschillende manieren aan aan de nieuwe situatie in hun stad en land. Ieder gezinslid neemt op zijn eigen wijze deel aan het verzet tegen de Duitsers en de met hen samenwerkende nationale fascisten. De partizanengroep (verzet) waarvan ze deel uitmaken biedt op allerlei manieren verzet tegen de Duitse bezetter. Maar zoals het in oorlogstijden gaat, is er ook sprake van verraad. Verraad, trouw, wraak en angst. De gevolgen van daden en beslissingen in die oorlogsjaren reiken tot in het eerste decennium van de 21^ste eeuw, zestig jaar na dato, wanneer een vreemde moord leidt tot een onderzoek in heden en verleden. Natuurlijk hebben verschillende personen verschillende belangen en tot op het eind van dit verhaal blijft het spannend.

  Bij het lezen van dit boek moest ik sterk denken aan boeken als Haar naam was Sarah van Tatiana de Rosnay en Het familieprortret  van Jenna Blum. In die verhalen gaan vrouwen uit deze tijd op zoek naar het oorlogsverleden en het latere wel en wee van familieleden dan wel andere personen waar zij min of meer toevallig mee in aanraking komen. Vervolgens ontrollen zich spannende, ontroerende, gruwelijke en onverwachte verhalen en ontmoeten personen uit heden en verleden elkaar in nabestaanden, onechte kinderen, vergeten familieleden, aangetrouwde namen etc. Al deze boeken vertellen een uniek verhaal over een geschiedenis uit de Tweede Wereldoorlog. Fictie of waarheid, het maakt niet echt uit. Het decor is echt en de verhalen hadden zeker waar kunnen zijn. Het biedt ons een geromantiseerde kijk op een harde werkelijkheid die zo gruwelijk is dat het voor mensen die het niet hebben meegemaakt, nog steeds moeilijk is om te bevatten wat er in die periode in Europa is gebeurd. De gruwelijkheden worden zeker wel beschreven in deze boeken, maar er staat altijd iets goeds tegenover, er is altijd iets moois uit voort gekomen en de goede karakters hebben altijd iets verschrikkelijks gedaan om een hoger doel te dienen. De slechte karakters daarentegen, blijken vaak toch iets aardigs of menselijks te hebben gedaan. Het leest heerlijk, het is spannend en de ogenschijnlijk los van elkaar staande verhaallijnen en personen, blijken uiteindelijk allemaal een radertje te zijn in het grote, op te lossen mysterie. En passant leren we nog wat van de geschiedenis en als het boek uit is, hebben we het gevoel dat we ons moeten losrukken, terug in deze tijd, die gelukkig ook altijd nog wat romantisch uit het verleden heeft achtergelaten aan het einde van het boek… Al deze ingrediënten en opmerkingen zijn van toepassing op Villa Triste. Een heerlijk dik en spannend vakantieboek, maar het mist de diepgang en originaliteit die het onderscheidend zou maken binnen haar genre.

  Villa Triste. Lucretia Grindle (oorspronkelijke titel The Villa Triste, 2010). In Nederlandse vertaling verschenen in juli 2012 bij A.W. Bruna Uitgevers.

  augustus 12, 2012

  Blog, Boekrecensie, Not just any book

• Werk in uitvoering en een recensie: Wereldeters

  Wereldeters. Het boek om je kinderen werkelijk alles te laten eten. Een uitgave in eigen beheer van Marjolein de Vlaam met Uitgeverij Wereldeters.

  In Lof Magazine (voor vrouwen met ambities) nr. 21 (december 2011/januari 2012) las ik er al een artikel over, maar pas onlangs, toen ik het nog een keer las, zag ik de mogelijkheden en het briljante van dit ontzettend leuke, mooie en praktische boek.

  Ik denk dat er heel veel ouders zijn die het volgende probleem herkennen – en natuurlijk ook een heleboel niet, want er zijn vast genoeg kinderen die al in de luiers van een lekker olijfje of sushi’tje smikkelden! Als eindelijk de fase van het simpelweg niet willen eten voorbij is en je je gaat verheugen op normale maaltijden met misschien wel weer eens iets gewaagders dan vlees, aardappelen en groente of de geijkte pastamaaltijd, dan valt dit vaak nog vies tegen. Alles wat er anders uitziet, anders ruikt en ook nog eens anders zou kunnen smaken, wordt met veel gezucht, gekreun, gekrijs en gezeur verwelkomd aan tafel en staat vaak garant voor een niet zo gezellige maaltijd. Een maaltijd waarvoor je je soms best hebt staan uitsloven en waar je je zelf erg op had verheugd, maar waar de gezinsleden van onder de 18 vaak heel anders over denken.

  Met soortgelijke taferelen had ook Marjolein de Vlaam te maken. Ze vertelt in de inleiding van haar boek dat ze vaak gek werd van het gezeur aan tafel van haar drie “echt heel leuke” kinderen (inmiddels 9, 12 en 15 jaar), die vaak met een blik op het eten al wisten dat ze het niet lekker vonden, zonder zelfs maar te proeven! Klinkt dit bekend? Voor mij wel. Marjolein kreeg op een dag een briljant idee dat heeft geleid tot haar boek Wereldeters. Een leesboek, kijkboek en kookboek in één. Ze maakte gerechten uit alle uithoeken van de wereld en zocht bij ieder gerecht en ieder land allerlei wetenswaardigheden die ze vertelde en voorlas tijdens het eten van het betreffende gerecht. Haar kinderen staakten hun protest, ze luisterden geïnteresseerd en ondertussen aten ze hun borden leeg. Ze kreeg steeds meer verzoeken van haar kinderen voor “uitstapjes” naar nieuwe landen en haar kinderen vertelden er over aan hun vriendjes.

  Deze ideeën heeft zij verder uitgewerkt en in november 2011 verscheen haar boek met daarin uit tien landen (India, Japan, Zuid-Afrika, Indonesië, Hawaï, Marokko, Italië, Mexico, Suriname en Spanje) recepten. De recepten zijn simpel, duidelijk en samengesteld met verse producten, aangepast aan de smaak van kinderen. Want kinderen leren iets pittigs te eten, betekent natuurlijk niet dat de vlammen uit hun kelen moeten slaan. Van ieder land worden allerlei wetenswaardigheden en leuke weetjes verteld, voorzien van mooie, kleurige plaatjes. De recepten staan in een apart schriftje dat achterin is toegevoegd – handig voor tijdens het koken, want zo wordt het mooie boek niet vies – en er zitten ook losse paspoortjes met stickervellen bij, zodat na iedere maaltijd die goed is opgegeten, de kinderen een sticker kunnen plakken bij het land waar ze die avond geweest zijn. So far so good. Een mooi boek, lekkere recepten, leuke gadgets en de schrijfster bereikte er ‘wonderen’ mee bij haar eigen kinderen: “haar kinderen staan nu open voor alle gerechten en zijn wereldeters geworden. Natuurlijk vinden ze niet alles even lekker, maar er is geen gedoe meer aan tafel.”

  

   

  

  

  

  Maar werkt het ook echt?

  Er is maar een manier om hier achter te komen. Zelf aan de slag. Het boek werd inderdaad enthousiast ontvangen door mijn kinderen (5, 8 en 10) en ze wilden best een land en gerecht uitkiezen. Het land van bestemming werd Hawaï en na wat discussie over het gerecht (quiche Hawaï, gebakken Mahi Mahi-filet of Loco Moco) werd vrij eensgezind gekozen voor de Mahi Mahi-filet: vis met een stevige structuur in soja gemarineerd met peultjes en noedels. De Mahi Mahi vis was niet op voorraad bij de visboer, maar er worden ook alternatieven genoemd in de vorm van tonijn of dorade. Wij kozen tonijn en de peultjes werden vervangen door sugarsnaps. Iedereen droeg zijn steentje bij aan de voorbereidingen. Met koken en met tafeldekken. Ze kregen opdracht uit het hele huis spullen in het Hawaï thema te verzamelen. Dit leidde tot bloemenslingers uit de verkleedkist, schelpen uit hun verzamelingen, bloemen uit de kamer en hun Stitch knuffels uit Disneyland (van de Disneyfilm Lilo en Stitch die zich op Hawaï afspeelt). Tot zover een groot succes, maar ik hield mijn hart vast voor de tafelgang, want vooral mijn jongste kan al van vijf meter afstand zien, ruiken en schreeuwen dat hij iets helemaal niet lekker vindt! Maar het ging goed. Ze gingen inderdaad zonder lange gezichten aan tafel, lieten zich opscheppen en begonnen met eten, terwijl ik wat voorlas uit het boek en we van alles bespraken over Hawaï. Het eten was heerlijk en de maaltijd verliep van een leien dakje. Dit smaakte naar meer. Een week later werd gekozen voor Spanje en het gerecht was gazpacho – een goede keuze, aangezien de mussen van het dak vielen van de hitte – en de voorbereidingen gingen wederom soepel en met hulp van kleine kinderhandjes. Maar of het nu door de hitte kwam of door wat anders, het ging er niet heel van harte in. Ze deden wel hun best, maar het kon ze alle drie niet echt bekoren. Misschien kwam het omdat ik vergat om voor te lezen uit het boek.

  

  

  Ook van mijn zusje, die ik het boek cadeau deed om uit te proberen met haar zeer kieskeurige vijfjarige, hoorde ik jubelende geluiden: “Het werkt, hij koos Moksi alesi uit Suriname. Hij hielp met klaarmaken en griezelde toen van de garnalen die er door gingen, maar hij heeft zijn bord helemaal leeggegeten inclusief de garnalen!” De volgende dag vroeg hij wat ze nu zouden gaan maken. Ondertussen hebben ze daar ook de boboti gegeten uit Zuid-Afrika…

  Het lijkt echt te werken. Voortaan eten wij ieder weekend een gerecht uit Wereldeters!

   Wereldeters. Leesboek, kijkboek en kookboek in één.

  ISBN 978 90 817 7420 8. 192 pp. Boordevol mooie kleurenillustraties. Met los te gebruiken receptenschrift en paspoorten met stickervel achterin bijgevoegd. € 19,95. Verkrijgbaar via de website, bol.com en in de boekhandel. NB: meer paspoortjes en stickers zijn los te bestellen via de website.

  Meer weten? Kijk op www.wereldeters.nl. Marjolein de Vlaam heeft alweer plannen voor een nieuwe uitgave, dus houd de website ook daarom in de gaten.

  juni 12, 2012

  Blog, Boekrecensie, Werk in uitvoering

• Recensie: Ze komt nooit meer terug van Hans Koppel

  Als lid van de Not Just Any Book Club (www.notjustanybook.nl) deed ik mee met de preread van een nieuwe Zweedse thriller. Vandaag is dit boek verschenen en hierbij mijn recensie van :

  ZE KOMT NOOIT MEER TERUG. Hans Koppel.

  Wraak, dat is waar het om draait in deze literaire thriller.

  Wat heeft Ylva gedaan dat zo erg is en wat is er gebeurd met Annika, dat het haar wrekers aanzet tot het plegen van een aantal gruwelijke daden? Wie is het die nooit meer terug komt? Deze vraagtekens lopen als een rode draad van begin tot eind door dit boek.

  Als Ylva een avond en een nacht wegblijft van haar gezin belt haar man de politie. Ondanks haar overspel in het recente verleden voelt hij vrij snel aan dat er hier meer aan de hand is. Dat hij zelf als belangrijkste verdachte wordt aangemerkt maakt hem wanhopig. Als haar verdwijning voortduurt en de politie geen enkel aanknopingspunt heeft, kan hij niet anders dan zich aanpassen aan haar afwezigheid en accepteren dat ze hoogstwaarschijnlijk niet meer in leven is. Ook voor hun negenjarige dochter moet hij sterk zijn en doorgaan. Al die tijd is hij onwetend van de directe nabijheid van zijn vrouw die dichtbij wordt vastgehouden in een kelder. Het actuele thema van een vrouw die vastgehouden wordt in een verborgen ruimte midden in de bewoonde wereld door een sadistische dader, heeft in dit verhaal wel een heel bijzonder tintje, omdat zij op een beeldscherm haar eigen huis en komen en gaan van haar gezin en andere personen kan gadeslaan.

  Deze informatie wordt vrijwel meteen aan het begin van het boek duidelijk en zorgt er voor dat je als lezer in een razendsnel tempo wordt opgenomen in dit verhaal dat spannend is en prikkelt van het eerste tot het laatste hoofdstuk. De stijl is duidelijk, direct en de onverbloemde geweld- en seksscènes geven het geheel een rauw en realistisch tintje. De lezer wordt niet afgeleid met eindeloze uiteenzettingen die er niet toe doen of bespiegelingen die nergens toe leiden. De snelheid van dit verhaal is een sterk punt van dit boek. Ylva’s man, Mike, is in dit boek de echte hoofdpersoon die onwetend en onwillig wordt meegesleept in het verleden en heden van zijn vrouw en heen en weer geslingerd wordt tussen wanhoop, jaloezie, verdriet, angst en liefde.

  Ondanks wat slordigheden in de Nederlandse vertaling en de overbodige en vrij willekeurig geplaatste intermezzo’s over de psychologie achter de methodes die daders toepassen om hun slachtoffers te onderwerpen, een veelbelovend thrillerdebuut van deze Zweedse auteur Hans Koppel (pseudoniem van Petter Lidbeck), die tot nu toe kinderboeken schreef. Een google-sessie op internet levert op dat dit boek reeds groot succes had in Zweden en Engeland en dat het het eerste deel is van een trilogie.

  218 pp. 25 mei 2012 verschenen bij A.W. Bruna Fictie.

  mei 25, 2012

  Blog, Boekrecensie, Not just any book